Cor Anderiesen

Beste vrienden, familie, buren, collega's en (on)bekenden,

Allereerst:

ZATERDAG 10 DECEMBER 17.55 UUR OP NEDERLAND 2

zal een uitzending zijn van "de verandering" waarin Cor en ik stukjes van ons verhaal vertellen.
Afgelopen september zijn we met een team van de EO naar Italie gevlogen om daar 2 dagen filmopnames te maken, dus wanneer je dat graag wil zien, ben je nu op de hoogte.
Veel mensen hebben meegeleefd, maar van velen hebben wij geen mailadres of kennen wij niet persoonlijk.
Mocht je mensen weten waarvan je denkt dat zij het ook zouden willen zien, dan kan je bovenstaande datum en tijd aan hen doorgeven. (niet een praktische tijd, maar uitzending gemist is ook nog een optie).
Ik heb enorm getwijfeld om hieraan mee te doen, maar door een aantal punten toch uiteindelijk ja gezegd. Ik hoop van harte dat het niet alleen een verhaaltje zal zijn, maar dat het ook iets uit mag dragen. Vele uren opnames en uiteindelijk zal dit worden "teruggeknipt" tot 25 minuten.. Hierin vertellen we stukjes, maar kunnen natuurlijk nooit vertellen wat er allemaal (omheen) gebeurd is.
Wijzelf zullen het niet te zien krijgen van tevoren, dus maar hopen en bidden dat het allemaal o.k. is.
Voor degenen die nog wat meer willen lezen:
Ongeveer 3 maanden geleden een laatste update verstuurd (zie deze website).
En alweer bijna 2 jaar geleden dat Cor naar Italie ging en daar een hartstilstand kreeg.
Er gebeurt zoveel en eigenlijk ook weer niet, dat ik goed na moet denken wat te schrijven.
Met Cor gaat het naar omstandigheden best heel goed. Als ik kijk naar de beginfase, is het echt een wonder hoe hij nu is. Hij is zo alert, denkt zo goed na, praat zo goed, wil zoveel en kan al zoveel.
Dat hij zoveel zou willen is soms ook een frustratie, want wat als je lijf niet meewerkt, je motoriek niet is zoals het moet zijn.. Daarin zit ook niet meer echt veel vooruitgang.
Toch ben ik trots op Cor dat hij zo positief blijft, dat hij zich zo staande houdt en doorzet. Niet meer zoals aan het begin, daar kon ik soms moeilijk mee omgaan. Alles was goed, alles kwam goed volgens Cor. Maar ondertussen lag er heel wat op ons bordje, waar hij niet helemaal (of helemaal niet) besef van had. Daarin moest ik schipperen, in hoeverre is dit letsel, in hoeverre is het genade van God dat hij zo dankbaar, gelukkig en positief is. Op dit moment ziet hij de dingen zoveel helderder en scherper, realistischer. Maar ondanks alles, want zo gemakkelijk vindt hij het niet altijd, blijft hij ook nu positief en weet ik zeker dat dit Gods liefde en genade aan hem is.
Het is niet meer zo dat hij altijd maar vrolijk en blij is, heel menselijk dus.
Een jaar geleden flapte hij er altijd uit wat hij dacht, zo kende ik Cor helemaal niet, maar daarin is hij gelukkig wat meer aan het veranderen.
Om echt verder te komen heeft hij maar besloten zijn rollator te laten staan. Hij wil leren en verder komen, de uitdaging aangaan en soms brengt dat weleens wat risico met zich mee, maar Cor wil liever dat dan stil blijven staan. Natuurlijk houd ik mijn hart wel eens vast en gaat het bijna mis of (heel af en toe nog) echt mis, maar dat moet ik toch een beetje loslaten. Ik vind het ook wel weer gaaf dat hij zo in elkaar zit. Niet de gemakkelijkste weg kiezen. Dus in huis alles los, maar buiten is er wel altijd iemand bij die hem goed in de gaten houdt en 'm zo nodig even vasthoudt.
Een uitdaging was ook om te gaan duiken, samen met Gerard en een instructeur. Maar dat was echt geen goed idee volgens Cor zijn cardioloog. Duiken wordt bij hartpatienten zeker afgeraden.
Dagbesteding blijft een lastig iets. Een tijdlang geen ergotherapie gehad, maar sinds kort wel weer, en dan merken we allebei hoe belangrijk professionele hulp is in onze situatie. Iemand die praktisch meedenkt. O.a. aan zijn fijne motoriek wil zij gaan werken. Volgens de ergo is er een soort "gat in de markt" voor mensen zoals Cor, die een vrij goede functie had, en eigenlijk al zover gekomen is maar toch te beperkt is op meerdere vlakken, om terug te keren in zijn werk. Een hersenspecialist in NL die toevallig in Haarlem werkt, doet onderzoek naar dit soort gevallen en wil werken aan dit "gat", omdat het lastig is om voor mensen als Cor een geschikte plek in de maatschappij te vinden. Cor heeft een omgeving nodig waar hij geprikkeld wordt en een uitdaging heeft, ipv dat hij geplaatst zou worden tussen "lotgenoten" die iets leuks ondernemen om de tijd te vullen. Maar goed, elke dag vult zich tot nu toe wel weer, de ene dag meer als de andere dag. En de ene dag kunnen we elkaar beter aan als de andere. Soms wordt mijn geduld aardig getest, terwijl Cor ook op zijn beurt geduld met mij moet hebben. Aan het begin wilde ik zsm klaar staan wanneer dat nodig was en probeerde ik altijd wat met hem te ondernemen, inmiddels ben ik daar wel wat anders in geworden want dat hou je op den duur niet vol en moet er af en toe maar gewacht worden.. Maar dat voelt vaak ook niet erg prettig om Cor maar aan die keukentafel te zien zitten. Hij luistert dan naar z'n iPod, leest wat krantjes door, kijkt tv, scharrelt soms ook wat door het huis of oefent zijn vingers op de piano met opdrachtjes die hij krijgt van Henk, die nog trouw 1x pw Cor opzoekt om te oefenen (en gezellig te kletsen :)
Het is natuurlijk een situatie die niet gezond is, maar heel langzaamaan gaat het beter en ook daarin komt er wat meer ontspanning.
Douchen en aankleden gaat Cor goed af, soms ff hulp. Zelf fietsen naar fysio, heel af en toe zelf thuiskomen als ik niet thuis ben. Doet af en toe een van de kinderen op bed. Dat geeft Cor weer wat voldoening en mij weer wat meer lucht.
Aan het begin, de eerste weken, was het natuurlijk enorm heftig allemaal, daarna 9 maanden revalideren in Heliomare. Daarna kwam Cor weer thuis wonen en de zorg en alles eromheen voelde heel pittig. Nog steeds is alles anders maar het is niet meer "overleven". We moeten nu weer gaan leven en dat is ook weer zo'n fase waar je doorheen moet. Want we hebben het allebei best een tijdje heel moeilijk gevonden om te zien dat ieders leven zo doorgaat, terwijl wij nog een beetje aan het dobberen waren bij wijze van spreken en weer richting moeten gaan vinden. Maar welke kant op? Waar is ons plekje? Maar daar moeten we zelf op een goede manier mee om zien te gaan. En voorlopig is mijn plekje iig hier thuis, totdat ik misschien een keer zal moeten gaan werken.
Ik zal niet over mezelf uitwijden (dat doe ik in mijn hoofd in mijn dagboek :) maar afgelopen maanden waren niet altijd zo gemakkelijk.
Thuis niet, met mezelf niet, met Cor niet. Het is een heel proces en je komt in allerlei situaties terecht en krijgt met van alles te maken.
Natuurlijk wil je dat niet altijd laten merken, wil je het er niet altijd over hebben, of voel je je niet begrepen, en zet je dan maar even je "masker" op.
Tijdens Cor zijn fysio, sporten met Gerard, of woensdagochtendje met Jan, heb ik heel wat uurtjes in het bos gelopen. Heel wat om over na te denken, om aan te werken, om voor te bidden. Eigenlijk pas sinds kort weer kan ik zeggen dat ik me weer wat lichter voel en heb ik weer wat meer hoop voor de toekomst. Ondanks dat die op verschillende terreinen onzeker is.
Dat God hierin de allerbelangrijkste rol voor me speelt hoef ik jullie denk ik niet meer te vertellen.. wat ben ik blij dat ik mag weten dat Hij bij mij is en blijft, ondanks alles wat we meemaken of alle fouten die we maken, ondanks dat we weleens, bewust of onbewust, de verkeerde weg inslaan..En ookal weet ik niet wat die toekomst voor ons inhoudt, Hij weet het wel en gaat dag aan dag met ons mee daarin, daar mogen we op vertrouwen en ook dat vertrouwen moet ik nog weleens leren. Twee jaar geleden was alles zo ongelooflijk moeilijk, maar daarentegen was mijn vertrouwen in God zo groot en blindelings. Inmiddels ben ik ook weer meer gaan vertrouwen op mezelf, de dingen die ik zelf moet doen, maar ik kan niet zeggen dat dat beter voelt, absoluut niet. God was en is echt mijn 'stabiele factor."
Vandaag in de auto hoorde ik na tijden weer t nummer vd Casting Crowns dat ik ooit aan het begin van deze periode op de mail heb gezet;

Here at Your feet, I lay my past down, my wanderings, all my mistakes down, and I am free;
Here at Your feet, I lay this day down, not in my strength, but in Yours I've found, You're all I need;
Here at your feet, I lay my future, all of my dreams, I give to You now, and I find peace..

Waarom schrijf ik dit toch weer allemaal.. ik was van plan het kort en zakelijk te houden, maar ik ben 2 jaar geleden transparant begonnen aan update's, iedereen leefde toen zo mee. Natuurlijk niet wetende dat ik die na 2 jaar nog zou schrijven. Ook wel eens gedacht, ik kap ermee. Wat heeft iedereen eraan en wat doet iedereen ermee.. Maar soms kan ik t niet laten er iets over te zeggen.
Al is t maar voor 1 iemand die er wat mee kan. En kan je er niets mee, leg t naast je neer en lees gewoon hoe t met Cor gaat als je dat wilt..
Twee maanden geleden dus naar Italie voor tv-opnames. Dr. Sammons ontmoet, heel gaaf, juist ook voor Cor en voor hem. Volgens dr. Sammons was het alsof hij Cor altijd al had gekend. Ze hebben honderduit met elkaar gepraat, in vloeiend Engels. Hij was erg enthousiast en de hele I.C. afdeling wilde naderhand alles over Cor weten. Hun laatste beeld was natuurlijk dat hij in coma de ambulance inging om per vliegtuig met een medisch team naar NL naar de IC te gaan. Toekomst: zeer waarschijnlijk een kasplantje..
Ook 2 ambulancebroeders ontmoet, bijzonder! Ook heel gek en niet voor te stellen dat zij op dat cruciale moment bij Cor waren. Jammer dat ik geen italiaans spreek.. je zou ze zoveel willen zeggen en vragen.
Opnames gingen geloof ik wel goed. Achteraf had je nog wel dit of dat willen zeggen, dingen anders willen zeggen. Maar goed, toch maar vertrouwen hebben dat er wat moois uitkomt.
En ondanks dat we allebei vlak voor die tijd letterlijk verknipt waren, waar ik een halve nacht van wakker lag, proberen me toch maar te richten op dat waar we voor kwamen. En ook wel even vervelend dat ik 2 linkerschoenen in m'n koffer had gestopt en Merel in Nederland 2 rechterschoenen had :)
Tijdens het voorbereiden van dit programma is speciaal voor ons een lied geschreven. Ik had daar eerlijk gezegd niet echt een hoge verwachting van, wat kan je hier nou over schrijven, ze kennen ons niet eens.. Maar.. t was een prachtig nummer, Henk Pool en Matthijn Buwalda die mij alleen maar kennen van een paar mails, wisten in 12 zinnen zo de kern te raken.. heel bijzonder!
Vertaald in het Italiaans door Luca Genta, een bekende muzikant in de Nederlandse christelijke muziekwereld. Gezongen door Lydia Genta en haar broer Marco Genta, die beiden in Italie wonen (broer en zus van Luca Genta). Zij is een Italiaanse zangeres, heb leuk nog even haar net opgenomen CD gekregen.
Eigenlijk was dit allemaal niet echt iets voor mij.. maar ik heb het gedaan, o.a. in de hoop dat er misschien iets uit mag komen waar mensen wat mee kunnen..
Tot slot nog even over de kinderen, Floortje, Merel en Lieve. Ze doen het allemaal erg goed, juist ook op school, 2 pubers en een pittige bijna 8 jarige.. Het leeft hier thuis wel aardig, met 3 meiden (en soms een hok vol meiden, vriendinnen) dat zul je begrijpen.
Alles gaat door en we doen, met vallen en opstaan, zoals denk ik in ieder gezin, ons best het goed met z'n allen te hebben.
Eigenlijk weten we soms niet meer zo goed hoe Cor precies was voor het ongeluk, en houden we allemaal van Cor zoals hij nu is, misschien op een bepaalde manier juist soms nog meer, omdat we ons bewuster zijn en omdat hij zo kwetsbaar is, ookal heeft dat moeten groeien en heeft het nog steeds z'n tijd nodig, en natuurlijk zijn er toch nog wel eens stille momenten van "toen".
Het is toch weer een vrij lange mail geworden, al had ik me zo voorgenomen t kort te houden..
Ik stuur nog even een prachtig mooi lied mee vanaf Youtube, wel met een aangrijpend filmpje tussendoor erbij als je goed kijkt. Dit deed me wel heel veel toen ik het zag. Het heeft me ook weer meer bewust gemaakt van de verantwoording die je hebt als je trouw beloofd hebt.. en ik denk dat het niemand van jullie koud laat als je het ziet..
Denk dat dit de laatste mail was, geen mail meer dus tenzij er grote veranderingen zijn.. je weet maar nooit..
En als je toch wil weten hoe het is, dan mail je maar even.
Dank jullie wel voor het lezen..

Liefs van Judith
Nieuws
Copyright 2010 by
"Diversity Audio"
All Rights reserved
info@diversityaudio.nl
Designed by Jeroen Brussee
Home

Nieuws

Vorig nieuws

Foto's

Video's

Gastenboek